dyptyk o stworzeniu – część pierwsza
- stworzenie człowieka

naturę mam raczej narcystyczną
życie wieczne bez zagrożenia
ale problem z poczuciem wartości
potrzebuję pochwał i uwielbienia

wszechwładny byłem od urodzenia
więc na co miałem dłużej czekać
aby czuć adorację na wieki
stworzyłem sobie człowieka

nie był to wytwór doskonały
kaleki był w cierpienie i śmierć
ale na moje potrzeby wystarczył
żeby coś dla siebie z niego mieć

na tym polega tajemnicy cud
nie byłoby człowieka
gdyby nie bóg
tak to się wszystko zaczęło
tchnął w ciało duszę
rozpoczął swoje dzieło

chociaż chwalił wytwory świata
to co na ziemi i na niebie
wielbił słońce wodę i ogień
ale nie dla mnie tylko dla siebie

krnąbrny był i żądny wiedzy
chciał pojąć sens swego istnienia
czułem się coraz mniej potrzebny
a pragnąłem tylko uwielbienia

nie dostrzegał wysyłanych znaków
miałem już z niego zrezygnować
aż stał się cud zmartwychwstania
i w końcu zaczął mnie szanować

na tym polega tajemnicy cud
nie byłoby człowieka
gdyby nie bóg...

ruszył przemysł z moim imieniem
armie głosiły peany na chwałę
powstały świątynie z marmuru i złota
przedmiot stał się moim ciałem

to nie było to, czego pragnąłem
wymknęło się spod kontroli
stałem się dla niego tylko towarem
twarzą kolejnych ludzkich ideologii

zostawiłem go więc samemu sobie
wróciłem do samotności w niebie
pozbawiony wdzięczności za dzieło
które stworzyłem tylko dla siebie

na tym polega tajemnicy cud
nie byłoby człowieka 
gdyby nie bóg...
dyptyk o stworzeniu – część druga
- stworzenie boga

kiedy już się wyprostowałem
i mogłem patrzeć wokół siebie
świat stał się bardziej przyjazny
między ziemią a błękitnym niebem

podporządkowałem sobie ogień
piłem życiodajną wodę
odziałem się w strój wygodny
nie przymierałem już głodem

coraz więcej potrafiłem pojąć
mądrzejsze zadawałem pytana
aż dotarłem do miejsca, w którym
odkryłem kruchość swego ciała

na tym polega tajemnicy cud
gdyby nie człowiek
nie byłoby słowa bóg
od słowa wszystko się zaczęło
ktoś je wypowiedział
rozpoczął boskie dzieło

aż śmierć odkryłem niepojętą
strach ogarnął mnie i trwoga
postanowiłem stworzyć wieczność
i wymyśliłem wiecznego boga

żeby jednak coś istniało ponad
tym, co mogę jeszcze tutaj pojąć
by niezrozumiałe mu ofiarować
liczyć na wysłuchanie i pomoc

i uzasadnić ludzkie cierpienie
żeby łatwiej było odchodzić tam
kiedy ostatni poczujesz oddech
gdzie czeka ktoś, kogo jednak znam

na tym polega tajemnicy cud
gdyby nie człowiek
nie byłoby słowa bóg...

bóg, to był doskonały pomysł
bardzo szybko zyskał uznanie
ale na dnie ludzkiej natury
tkwi bezmierne wyrachowanie

to co powstało, by być wsparciem
wykorzystano dla zysku i ofiary
jałmużna, datki i cierpienie
z dyktatem wieczności bez kary

tworzono kolejne wcielenia boga
wojny o wiarę były koszmarem
i tak stworzyłem ziemskie piekło
o którym nigdy wcześniej nie słyszałem

na tym polega tajemnicy cud
gdyby nie człowieknie 
nie byłoby słowa bóg...
na wiosnę 2026

na wiosnę
zakochujemy się w tych samych kobietach
które kusiły nas gorącym oddechem
długich jesiennych wieczorów

stawiamy pierwsze kroki zimowych butów
z lutym supłem sznurówki
bez wstydu, na nagiej ziemi

otwieramy marcowe okna
wypatrując kwietnia
z bezpiecznym kubkiem gorącej herbaty

jeszcze nie czas na zieleń
szepczemy do siebie
tak cicho, żeby nikt nie usłyszał

wspominamy płatki śniegu
które powoli topnieją z naszej pamięci
jesteśmy coraz bardziej zakochani
kiedy umrze bóg

kiedy umrze bóg
zdrożeją bilety do piekła
błękitne pociągi
będą rdzewieć na bocznicach
żałobnicy zajmą wszystkie miejsca
w zatłoczonych poczekalniach
i tylko ateiści nie stracą wiary w życie
samotność

przerywa milczenie
każdego dnia
zadając sobie rany
nie bierze tego do siebie
tylko ucieka w nieznanie
wystraszona wciąż wierzy
że to przeminie
nawet kiedy zapomina
to tylko na chwilę
zadzwoń do mnie
mówi
ja pomilczę z tobą

snuje opowieści
ze wspomnień
gubiąc wątek
później zbiera myśli
znów coś plącze
gdzieś się spieszy
ale tylko tak
żeby czas miał sens
i mógł trwać
zadzwoń do mnie
mówi
ja pomilczę z tobą

sen jak kroplówka
na to jej życie
bez znieczulenia
ale tam też jej nie ma
nie szuka ukojenia
nie pozwala się wyśnić
zrywa się nad ranem
boi się depresji
że nie wstanie
zadzwoń do mnie
mówi
ja pomilczę z tobą
...za sobą
drabina​

odwróconą drabinę wieczoru
zaczynasz od góry i schodzisz
po zimnych szczeblach etanolu

najpierw zielone łodygi agawy
z bezpieczną cytryną i morską solą
cztery przystanki na początek zabawy

z meksykańskiej plaży szczebelki
prowadzą do wzburzonego morza
wąską szyjką finlandzkiej butelki

zostawiając zapłakane kieliszki
Skandynawią raczysz się przez chwilę
i wędrujesz dalej w stronę whisky

tu zostajesz na dłużej ku swojej niedoli
a że trunek na myszach pędzony
więc korzystasz z pomocy coca-coli

posklejany kukurydzianym słodem
oblizujesz usta kilka stopni w dół
i powoli zanurzasz się pod wodę

odpuszcza nawigacja rozumu
na bezdechu w zatopionym brygu
odnajdujesz pełną beczkę rumu

niespokojny ocean i biała muszelka
fortepianu słyszysz nokturn śliski
to Szopena przeźroczysta butelka

i wówczas następuje właśnie to
podróż się kończy, fanfary, meta jesteś u celu
dotarłeś na… dno
podwieczorek dobrych myśli

podwieczorek dobrych myśli
uczta najpiękniejszych zdań
słowa i obrazy zmieści
na talerzu gasnącego dnia
połączy wszystkie kręgi
w jedyny idealny kształt
nad wąską kładką dnia i nocy
rozbłyśnie najjaśniejszą z gwiazd

a ty po prostu usiądź
niech zgaśnie niepokoju żar
chwile też bywają smutne
ale po co zaraz strach
w popielniczce zostaw wszystko
czego ci nie będzie żal
kiedy już ostygnie popiół
zdmuchnie to dobry wiatr

a ty po prostu usiądź
i weź głęboki oddech
powietrze, to tak wiele
by się poczuć w miarę dobrze
pomyśl tylko taki motyl
żyje przecież kilka dni
ale zamiast się tym martwić
lata jakby nigdy nic

na chwilę zerknij pod stopy
ta ziemia ma już tyle lat
musi dźwigać te nieloty
którym skrzydeł wiecznie brak
mogłaby przecież być hen
w galaktyce pięknych gwiazd
została tutaj też dla ciebie
uznała, że jesteś tego wart

poranek dobrych myśli
uczta najpiękniejszych zdań
słowa i obrazy zmieści
na talerzu wstającego dnia
połączy wszystkie kręgi
w jeden idealny kształt
za wąską kładką nocy
zaświeci najpiękniejszą z gwiazd
Wspomnienie lata 2025
(Krempna - przejazdem na Łemkowynie u poety Krzysztof Kasperczyka)

za stołem wytrawnych metafor
na nieporanny ból głowy
trochę posiedział z nami Belon
a trochę Harasymowicz

alegorii mgła osiadła
na beskidzkich górach
magicznie było i sinowłoso
zajrzał Stachura

dzień z nocą się połączył
zrośniętą światła blizną
od Lackowej po Magurę
nad Łemkowszczyzną

aż złota kometa dnia
rozciągnęła nas po łóżkach
do snu zanuciła kołysankę
od Milczewskiego Bezduszka
pod Górę…
(ku pamięci Pawłowi Górze)

ech Paweł ! a niech Cię piekło…
zobaczysz tam się spotkamy
zabiorę ziemską butelkę
pośpiewamy i pogramy
na dwie gitary…

i niech się dziwią na niebieskich polanach
niepogodzeni z tym
jak z poezją i muzyką
pięknie komponuje się
smolny dym

a gdybyś jednak dotarł do nieba
to zobaczysz też będzie fajnie
daj nać, gdzie Cię znajdę
bo wszak piekło czy niebo
taki sam mają adres

tylko już nie szukaj
jasnych odpowiedzi
na te wszystkie pytania
nie pchaj się pod żadną górę
tam nie ma rozwiązania

i zabłądzić się nie daj
na słowach niecierpliwych
tego tam nie potrzeba… - zaczekaj
zagramy jeszcze i zatańczymy
w tej tancbudzie obok piekła
i niezbyt blisko nieba

ech Góra ! a niech Cię diabli…
zobaczysz, jeszcze się spotkamy
zabiorę ziemską butelkę
pośpiewamy i pogramy
na dwie gitary (…a niech Cię diabli… do zobaczenia)
jesień 2025

ona tylko próbuje do siebie przekonać
albo oszukać przed kolejnym zakrętem
nie całkiem jest z tego zadowolona
i uśmiecha się, jakby mniej chętnie

budzi się późno i chodzi niewyspana
coraz szybciej dogasa jej kolejny dzień
a kiedy odchodzi w noc zapomniana
otula się kołdrą sinowłosych mgieł

jeszcze czaruje rozwodnionym pastelem
rozdaje prezenty z błękitu i złota
ale płaci za to zbyt wysoką cenę
w liściach miłorzębu, jarzębiny i buka

a kiedy wszystko co ma już będzie rozdane
naga zostanie na rozstajach grudnia
zniknie odchodząc w zapomniana
na drugą stronę zawstydzona i smutna

weźmy tę jesień i przytulmy do siebie (!)
z każdą zimną kroplą zapłakanej szyby
niech nie błąka się pod mokrym niebem
przecież nie przyszła tutaj na niby
po...
(Lake Geneva–Buchilion - Lago di Lugano–Cademario - St Gallen- Bodensee–Konstanz–Vaduz/Liechtenstein)

moje dziewczyny w cieniu wielkiej lampy
mają usta czerwone od wina
topią wzrok w lazurowej tafli jeziora
chłodzą stopy wpatrując się
w zamrożone szczyty Alp
przepływające statki
w ich uśmiechniętych oczach
pozdrawiają mnie po imieniu
radośnie mrużąc powieki

moje dziewczyny rozmawiają
rozgrzanymi od powietrza słowami
sklejając zdania wilgotnym oddechem
snują się z dymem papierosa
po kamienistym brzegu
piją kawę w wąskich uliczkach
zatłoczonych kawiarni
jedzą croissanty
albo zupę poplątaną wstążkami makaronu
mają ochotę na coś słodkiego

moje dziewczyny uśmiechają się
po francusku ze słowiańskim akcentem
mówią - bonjour, albo - buongiorno
stosownie do sytuacji
nieśmiało zaglądając w oczy przechodniów
i robią dzióbek
na niemieckich umlautach

kiedy zasypiają pod wakacyjnym niebem - odchodzą
znikają w tajemnicy snu
tam nie zaglądam
czekam
...wracają zawsze nad ranem
takie same
roześmianemoje dziewczyny
bazarek czyli mydło, śruba z gwintem stożkowym
albo zegarek 

kobieta w kwiecistej sukni
na wysokim obcasie
rozpytuje o chleb żytni
ekologiczny  na zakwasie

koszulki zielone wojskowe
ciasno przechodzą przez głowę
- ale panie…
jak armia ma być poborowa
to po co żołnierzowi duża głowa
kalesony do kompletu, też nowe
eleganckie, prawie defiladowe

firanki i zasłonki w każdym oknie
w domu milej i sny bardziej spokojne
- weź pan te nieprzeźroczyste
mniej widać, to i sumienie bardziej czyste

a tutaj kram zielony – produkty rolne
facet wczorajszy, ale zachęca
- o tej porze roku, najlepsze są ,małosolne!
a dzisiaj piątek, pewnie pociągnie do niedzieli
poniedziałku nie zdzierży, jak czego śnie strzeli

kapcie góralskie z dolnego śląska
tak samo przydatne, praktyczna stylówka
jak chińska ciupaga na Krupówkach

rękawiczki skórzane różnokolorowe
są też ocieplane, raczej zimowe
dopasują się do każdej rączki
za pół roku pierwsze przymrozki

włoszczyzna w częściach, albo w komplecie
kapusta młoda, więc trochę droga
koszulki kupiłem dwie
bo się wie…
jakoś przecisnę tę głowę
przez otwór na drugą stronę
łatwiej w zielonym się schować
niż myślą złośliwą ustrzelić wroga
bo kto wie…
na tę połówkę – Szymonowi Podwinowi na 50tkę


spójrz za siebie, kiedy to minęło
raz na wozie raz pod wozem
czasem z tarczą bądź bez tarczy
zagubionej gdzieś po drodze
a to dopiero pierwsza połowa
ona wcale nie musi być większa
podobno po tym częściej boli głowa
ale ta druga, może być piękniejsza

bo… pół wieku głęboko siedzi w człowieku
i nawet kiedy czujesz się zdrowy
bo tak na oko wszystko w porządku
to dobrze wiesz, że tylko do połowy
kac poranny coraz bardzie nielegalny
lekarz mów, że to minie, robiąc dziwną minę

łatwiej dostrzec w takim wieku
i rozróżnić dym od ognia
ile człeka siedzi w człowieku
a ile zwykłego przechodnia
już wiesz, że radość nie jest wieczna
ale smutek szybko przemija
kiedy coś kłuje, to też ci szepcze
jak ważna jest każda chwila

bo… pół wieku głęboko siedzi w człowieku
i nawet kiedy czujesz się zdrowy…

ten wóz przecież i tak dokądś zajedzie
czy z tobą czy bez ciebie
więc nie ma co się droczyć z koniem
i obrażać na niespełnione
bo życie jest jak spłoszony zając
albo morza wzburzona fala
im bardziej chcesz je przechytrzyć
tym ono szybciej spierdala

bo… pół wieku głęboko siedzi w człowieku
i nawet kiedy czujesz się zdrowy…

nie życzę Ci więc drugi raz tyle
bo to raczej niełatwe do przeżycia
spirytus może i jest sterylny
ale w takiej formie, trudny do wypicia
niech ci się dzieje więc tak po ludzku
bo czas to tylko zwykła miara
a pośród ziarenek piasku klepsydry
jest tajemnica, warta nawet Ikara

bo… pół wieku głęboko siedzi w człowieku
i nawet kiedy czujesz się zdrowy…
cztery pory roku

popatrz kalendarz schudł nam na ścianie
znów gdzieś porzucił tych kilka kart
za oknem jesień rozwiesza pranie
lato na walizkach wyrusza w świat

jakoś niełatwo się przyzwyczaić
chociaż tak się dzieje każdego roku
złote jesienie piękne są dla oczu
ale w duszy zawsze budzą niepokój

a ty mówisz, że to nic
i ja już wiem
że z tym nic, można jakoś żyć
tak całkiem ładnie
bez niepotrzebnych wyrzeczeń
i niechcianych leków
że ktoś coś ukradnie

biały obrus na wigilijnym stole
znowu święta, sypnęło śniegiem
kogoś zabrakło, ktoś nie dojechał
w taką noc ciągnie ludzi do siebie

do siego rok, na dalszą drogę
kieliszek wódki, kolejny rok
ostatni przystanek w stronę wiosny
z nadzieją na jutro, domknięty krąg

a ty mówisz, że to nici 
i ja już wiem...

pachnie ziemia ciepłym deszczem
kwiecień otwiera okna na oścież
za przednówkiem, jakoś to będzie
coraz łaskawsze nad nami słońce

lipce i sierpnie, na bezdrożach lata
kolejna podróż z kajetem wspomnień
poezja i przyjaźń w znajomych twarzach
i beztroska nocna z gwiazdami kąpiel

a ty mówisz, że to nici
i ja już wiem...

ale co by się jeszcze, nie miało stać
i poplątała by się nam życia nić
ty pod powieką moją będziesz spać
i razem będziemy się marzyć i śnić

bo ty mówisz, że to nic
i ja już wiem…
nieobecność

nieobecność
nic sobie nie przypomina
ale taż nie zapomniała
niczego, co mogłoby się wydarzyć
pod nieobecnść

nie czuję się na siłach
żeby zapytać o cokolwiek
nieruchomo patrzy
nieobecnym wzrokiem

jest brakiem czegokolwiek
albo kogokolwie
kto mógłby się uśmiechnąć
na myśl
że mogłoby go nie być

niewypełnioną przestrzenią
nieukrywaną tajemnicą
niezrozumieniem 

brakiem odpowiedzi
na jakiekolwiek osobiste pytanie
zadane pod nieobecność

Nowa podstrona

Copyright: Mariusz Sawa-Sawaryński
Tworzenie stron WWW - Kreator stron internetowych